Societates quae cum intelligentia artificiali laborare incipiunt saepe sentiunt se decisivum emolumentum super aemulos suos capere. Haec impressio naturalis est: munera cotidiana celerius exsequuntur, cum regularitate et qualitate quam nulla organizatio humana sola garantire potest.
Attamen illusio est. Quod emolumentum esse creditur non est, quia aemuli idem prorsus faciunt, eodem tempore, iisdem instrumentis. Nullum est lucrum aemulationis verum, tantum elevatio generalis et simultanea gradus medii. Omnes simul progrediuntur, ergo nemo alium antecedit.
Est quod gravius est. Has IA per subscriptionem datis nostris, processibus nostris, modis nostris ratiocinandi alendo, eis transferimus, indirecte et sine hoc vere volendo, partem scientiae societati propriae. Hoc est unum ex paradoxis huius aetatis clarissimis: dum aemulationem lucrari quaerimus, instrumento praecise media damus melius serviendi, cras, aemulo qui eandem quaestionem in eadem platea ponet.
Dum aemulationem lucrari quaerimus, instrumento media damus melius serviendi, cras, aemulo qui eandem quaestionem in eadem platea ponet.
Quid ergo faciendum? Ab IA seiunctum manere iam vix possibile est, et minus magis minusque erit. Sed motum sequi sine hoc cogitando tantum utilitatem limitatam habet: se in massam societatum aeque instructarum, aeque instrumentatarum, aeque commutabilium immiscendi.
Scientia ut bonum societatis
Putamus intelligentiam artificialem internam manere debere, quia vocata est fieri, magis quam ullum instrumentum ante eam, depositaria scientiae et peritiae societatis. Haec quoque occasio est solvendi problema antiquius ipsa IA: nimis saepe, scientia collaboratorum in capitibus paucorum clausa manet, informaliter tradita, ad minimum discessum amissa. IA interna bene concepta hanc scientiam in verum bonum societatis vertere sinit, documentatam, structuratam, transmissibilem, potius quam summam peritiarum individualium dispersarum et fragilium.
Ex hac observatione, quaestio proprietatis desinit accessoria esse: centralis fit. Si tota vel pars IA tuae absoluto controlo tuo effugit, autonomia super partem strategicissimam artis tuae est quam cedis, saepe sine hoc etiam animadvertendo.
Machina quae tua est
Machina propria primum huic exigentiae autonomiae respondet, sed virtutem quoque discretiorem habet: dependentias valde minuit. Plerique praebitores IA in uno bloco resursus materiales, hospitium et progressionem praebent, ita ut omnia apud eundem praebitorem implicata sint. Haec structura numquam neutra est: manere incitat, praecise quia onerosum et complexum est inde exire. Machina quae tua est haec elementa separat: hardware tuum est, independenter a quo super id progreditur, et unum mutare potes sine eo quod alterum mutare cogaris.
Ideo consilium nostrum de IA in machina quae tua est nititur. Servus physicus, in officiis tuis instalatus aut in domo nostra servorum Plan-les-Ouates hospitatus, ut machina dedicata, numquam communicata, etiam ad gradum hardware.
Haec differentia omnia mutat. Nulli amplius alligatus es, et praesertim non praebitori solutionis. Eam mutare potes cum vis, quia documentatio, deploimenta et hardware tua propria sunt. Societas domina itineris sui manet, non inquilina intelligentiae quam non possidet. Hardware ipsum ad ritmum necessitatum tuarum evolvere potest, vim acquirens sine hoc umquam manum mutando.
Campus progressionis, non unus praebitor
Haec proprietas ultimam consequentiam habet, minus evidentem sed fortasse fecundissimam: platea verum campum progressionis pro ipsa societate fit. Quisque collaborator moderatoribus proponere potest ut fluxus IA particularis ibi inseratur, aut ut praebitor vocetur solutionem arti suae aptatam offerens. Quia fundamentorum suorum proprietaria est, societas non captiva unius praebitoris est: plures solutiones, plures IA, plures praebitores simul habere potest, secundum necessitates veras cuiusque officii, sine hoc umquam maiestatem totius in dubium vocando.
Haec ultima condicio non tantum quaestio libertatis mercatoriae est: securitatem ipsam tangit. IA externa quae data societatis directe tractaret, natura sua, ruptura potentialis constituit, locus transitus quem societas nec omnino controlat nec omnino custodit. Intelligentiam artificialem intra proprios muros servando, societas non tantum autonomiam strategicam lucratur: ianuam claudit quam numquam apertam relinquere debuisset.
IA quae vere tua sit?
Machinas dedicatas deploiemus, apud te aut in domo nostra servorum, ut scientia tua bonum tuum maneat. Colloquium sufficit ad videndum quid hoc concrete mutaret.
Nobiscum Loqui